Wat gebeurt er wanneer de wereld waar je vandaan komt niet meer als thuis aanvoelt?

Ik groeide op tussen werelden, en ik heb mijn volwassen leven doorgebracht met bewegen tussen nog meer werelden: bestuurskamers en keukentafels, hoofdsteden en kustdorpen, mensen die bedrijven bouwen en mensen die dat belachelijk vinden.

Beweging geeft je bereik. Ze diskwalificeert je ook stilletjes voor volwaardig lidmaatschap waar dan ook. Je wordt vloeiend in meerdere kamers en moedertaalspreker in geen enkele.

Lange tijd las ik dat als een gebrek. Nu denk ik dat het simpelweg de prijs is van een breed leven, en het koopt iets specifieks: je kunt de aannames binnen een kamer zien omdat je er niet in bent opgegroeid.

Thuis stopt een plek te zijn waar je naar terugkeert en wordt een kleine groep mensen die je herkennen doorheen contexten. Dat is een kleinere erfenis dan een dorp. Ze is ook draagbaar.